Een vraagstuk waar ik telkens bewuster mee omga. Soms heb je van die momenten dat een ander zó reageert, dat je automatisch meegaat in die reactie. Of dat je zelf geïrriteerd bent en de ander dáár tegenin gaat. Het effect: je komt niet nader tot elkaar en bereikt eigenlijk niet wat je wilde bereiken. Oplossing: een kwestie van alert zijn en je hand over je eigen hart strijken.

Vorige week overkwam mij een dergelijke situatie: ik belde een kenniscentrum met een vraag en verzoek voor afspraak. Een eerste signaal dat de andere kant gestresst was, had de opmerking halverwege mijn introducerende verhaal moeten zijn “dan moet u bij opleidingen zijn” (wat niet zo was). Na mijn volledige verhaal zie ze “ik heb het druk, heb geen tijd om uw vraag nu te beantwoorden, zet u het maar op mail. Dan bespreek ik het in het team en komen wij er op terug.” Een antwoord dat mij erg irriteeerde en waarbij in haar stem de stress weerklonk.

Druk, druk, druk. Ik herken haar manier van reageren, want tja als we druk zijn of geen tijd hebben voor “bijzaken”, we anders onze to-do list, die toch al overvol is, niet afkrijgen etcetera, dan is een (wat uitgebreidere) vraag niet welkom. Ik denk dat ik vroeger ook zo gereageerd zou hebben. Wel wat klantvriendelijker hoop ik. Een mailverzoek komt zo afpoeierig over…

Echter het lukte mij mijn irritatie in te houden en vanuit begrip voor haar situatie te reageren. Toch vond ik het wel fijn om aan te geven dat haar verzoek mij meer tijd kostte. Dat was het moment dat ze verzachtte en het gesprek werd wat hartelijker afgerond.
Als ik vanuit irritatie had gereageerd, was het gesprek niet zachter/hartelijker geworden, waarschijnlijk wel harder. Hard tegen hard werkt versterkend en de andere kant wordt er over het algemeen niet toeschietelijker van. Met als gevolg dat ik nog geïrriteerder en/of gefrustreerder opgehangen zou hebben. Had ik dan bereikt waarom ik eigenlijk belde?

Gisteravond nog overkwam mij hetzelfde, twee keer zelfs. Alleen was ik toen de gebelde. Om 20:00 werd ik zakelijk teruggebeld. Ik had even nodig om mijn hand over het hart te strijken en hartelijk te reageren i.p.v. geïrriteerd. Gelukkig draaide ik het op tijd om. Sorry Viviane, want je bedoelde het goed en fijn dat we een afspraak hebben staan. 21:30 werd ik gebeld door mijn nicht en ook daar nam als eerste de irritatie de overhand (ik zat middenin een film). Gelukkig wist ik hem snel hartelijker te maken.

Vroeger zou ik de irritatie meestal de overhand laten nemen om me achteraf af te vragen of ik niet te hard was. Iets wat mij dan vervolgens best wel even bezig hield. Wat overigens ook gebeurde als ik degene was die belde en achterbleef met irritatie of frustratie. Hmm, wat doen we onszelf toch aan?!

Tja ook in deze situaties geldt: “Ik kies zelf hoe ik reageer op de situatie” :
met de hand over het hart of toch geïrriteerd. Net als hoe ik vervolgens met de achtergebleven gevoelens wil omgaan: blijven malen of ze loslaten. Die laatste maakt het er op zeker ook aangenamer op. Blijven piekeren lost immers niets op.

De hand over je hart strijken werkt prettiger voor jezelf en de ander. Iets dat ik door schade en schande en vallen en opstaan geleerd heb. En daarbij de wereld wordt er zo tegelijk een stuk vriendelijker op. Misschien een mooi voornemen?

Met Hart(elijke) Groeten, Yael
Sparringpartner rond het vraagstuk “hoe houd ik mezelf staande in het geweld van alledag zonder mezelf te verliezen?” en auteur “onvoorwaardelijk goed genoeg”